Zakorzenienie w strukturze konwenansów oraz wyniesiona z domu potrzeba spełniania społecznych norm mnie (być może, choć raczej jednak nie) kiedyś zabiją. A przynajmniej tak mi się wydaje w takich momentach jak ten, w którym się aktualnie znajduje. Otóż, drodzy chłopcy i dziewczęta, za pasem Pesach. Święto żydowskie, z pewnością znadujące się na gdzieś na szczycie listy "najważniejszych", zwłaszcza z perspektywy narodowej. (Dlaczego? Dlatego, że Mojżesz mówi "Ej, chodźcie, uciekniemy. Nie znacie mnie, nie mogę Wam wymienić konkretnych pozytywnych konsekwencji, ale uwierzcie mi na słowo, jestem Jego pośrednikiem", mówi też "Bilety na tę podróż do nabycia za pośrednictwem zabicia zwierzęcia czczonego przez grupę dominującą oraz posmarowania jego krwią odrzwi (w ramach <in your face>)". A Hebrajczycy, wystawiając się bezpośrednio na niebezpieczeństwo, naznaczają się i stają się tym Ludem wybranym. A potem uciekają. A ci, co nie uciekli, nie mają już miejsca na kartach historii, oni nie należeli do tego Ludu [no, może <odrobinę> należeli, no bo jednak zanim Mojżesz-Synaj-i-w-ogóle, to przecież jeszcze Noe-siedem-przykazań-i-w-ogóle]). Tak, czy inaczej, prawdopodobnie jest to TO święto, które stało się spoiwem narodu (?), a przynajmniej tak głoszą podania popkulturowe - ażeby to Pesach było TYM co się z tym judaizmem/tą żydowskością w swoim życiu czyni w cyklu rocznym. Jak możemy sobie wyobrazić ja pozostaję poza tym schematem, jako że mój związek z <tą żydowskością> ma raczej status "it's complicated". Niemniej. Znalazłam się (ku mojej ogromnej radości) i znajduję się, aktualnie, w otoczeniu a) żydowskim (Jewish environment) b) semi-formalnym (as opposed to semi-informal conie) i jest/jużprawieże Pesach. Nie powiem, wzrusza mnie poziom zainteresowania moich koleżanek i kolegów z pracy tematem "co to z Tobą będzie w Pesach?", ale też taką maleńką-ciut-odrobinkę mnie to rozbawia. A raczej ten taki przejęty ton mnie rozbawia i taka prawieżełezkawoku jak mówię, że będzie git, że zjem macę i jajko i będzie super. I że, tak, idę na świąteczny branczyk. Wtedy jest takie uff. Tak jakby mixed-festival-brunch był DALECE bliższym sederowi niż zjedzenie macy i jajka. Ale to nie klu tego tematu. Otóż w związku z tym, że Pesach jest takim dużym i ważnym świętem jest naszym tematem numer jeden - git oraz pojawił się temat wysyłania do wszystkich (z ukrytą listą adresatów) życzeń/kartki (generic) okolicznościowej. Znaczy ja się bardzo cieszę i w przypadku miłej, religijnej koleżanki, która wysłała nam też kartkę na Purim - ok, spoko, ale w momencie, w którym ziom, który kiedyśtam w jakimśtam kontekście mi opowiadał (naturalnie, nieco prowokacyjnie) o tym jak dalece fantastyczny stek wieprzowy jadł ostatnio, wysyła do wszystkich okolicznościowe życzenia z załączonym artykułem Jonathana Safrana Foera nt Hagady (JSF ostatnio był zaangażowany w wydanie nowego tłumaczenia Hagady na angielski, więc to nie jest aż takie dziwne, że coś pisze na temat ;) - to pojawia się pytanie czy zatem taki jest protokół, że NALEŻY publicznie sformułować życzenia świąteczne dla wszystkich? Kłopocik polega na tym, że ja im wszystkim życzę z całego serca jak najlepiej, na okoliczność Pesach oraz wszystkich innych dni w roku. Oczywiście, tak, życzę im Pesach sameach wekaszer, ale czy werbalne zapewnienie nie wystarczy? Bo ja bym chciała (celem zachowania sanity - muszę) zachować się odpowiednio, niemniej nie jestem pewna, że wszyscy byliby w stanie docenić/wzruszyć się faktem, że wręczono im ręcznie wykonany z użyciem brokatowego pisaka bilecik okolicznościowy - bo to jest rzecz, którą ja bym zrobiła. Ale jak o tym myślę... To jest jak poczta szabatowa na koloniach - są osoby, do których całym sercem chcesz wysłać kartkę, najlepiej najpiękniejszą, ale są też osoby, którym średnio masz cokolwiek do powiedzenia, więc pozostaje ci tylko "Szabat szalom" (z domyślnym - jak podmiot domyślny - nie umiem wymyślić nic więcej co mogłabym zakomunikować ci na tę okoliczność. FML.)... I o ile na koloniach zrobisz tyle kartek i dostaniesz tyle kartek, że albo nie będzie Ci się chciało, bo za dużo, albo bo tylko jedna - w każdym razie, no nie porównasz co kto komu życzy, to w otoczeniu ludzi dorosłych, którzy ewentualnie pokuszą się o bezosobowego, a jednak zobowiązującego maila - no nie uciekniesz, jak komuś zrobisz ładniejszą kartkę (no bo tej religijnej koleżance co wysyła zawsze kartki, to bardziej chcę pożyczyć wesołej macy niż reszcie conie) to się wyda. No i jak tu wyjść z takiego impasu z klasą? #firstworldproblems #fearofrejection #fml

w ramach anegdotki wstepnej powiem, ze I may (or may not ;) have cried jak wynosili trumne Whitney i lecialo "I will always love you". (tak, pogrzeb Whitney byl w streamingu na zywo. to dopiero dodatek do wspominanego przeze mnie kiedys przedmiotu "śmierć w ujęciu historycznym i antropologicznym"...)

jest -8 stopni (w prognozie pisza "feels like -14" i maja racje). ja mam na sobie sweterek, windstoperek, kurtke zimowa odpowiednia na alpejskie wycieczki, dwa szaliki i czapke. paryzanka ma na sobie jesienny plaszczyk, szal bawelniany z india shopu i rajstopy 40den.

bułka z wrocławia leży w kuchni na blacie, bo nie było w ciągu dnia okazji, żeby ją skonsumować. chleb z paryżu leży na półeczce w szafce, bo pierwsza półeczka w szafce nad zlewem będzie półką na chleb i herbatę. wieża ajfla świeci reflektorem jak latarnia morska (nie, nie widzę jej z okna, teraz. widziałam wcześniej jak byłam w gościach, gdzie z okna ponad blokiem po drugiej stronie ulicy było widać jej czubek i ten reflektor było widać). dziś odbyłam pierwszą wizytę w lokalnym spożywczaku (pani w kasie przede mną, w sieciówce, o ile dobrze podsłuchałam, powiedziała "reszty nie trzeba", a kasjerka powiedziała "dziękuję". do teraz zachodzę w głowę czy źle podsłuchałam, czy ta reszta to były dwa centy, czy jednak jest to kraj, w którym kasjerce daje się napiwek), jutro pierwsza podróż metrem. i tak oto minął pierwszy dzień reszty mojego życia. :)

od dwoch miesiecy remont domu moich rodzicow jest juz na ostatniej prostej, ale nieustanny kontakt z popularnymi stacjami muzycznymi prezentuja mi panowie ocieplajacy dom obok. wniosek jest jeden: choc najprawdopodobniej najczesciej granym wykonawca byla adele, zdecydowanym hitem minionego lata jest moves like jagger. dzien bez moves like jagger to dzien stracony.

a przechodzac do rzeczy. chodzilam na takie zajecia (teraz musze wyciagnac indeks z szuflady i go przekartkowac) śmierć w ujęciu historycznym i antropologicznym i oprócz fascynujacych faktow z historii pochowkow i cmentarzy, byly tez jedne zajecia nt smierci w sieci. i ja chyba nawet na nich nie bylam, tylko bylam na jakichs nastepnych... albo wlasnie nie bylam tylko na zaj. dotyczacych cmentarzy w sieci, a smierci w ogole tak? nie pamietam. w kazdym razie, te zajecia, na ktorych nie bylam, to napewno byly te zajecia, na ktorych grupa fakultetowa na etnologii wypracowala ten odpowiedni sposob zachowania w sytuacji, ktora sprawia mi pewien, nie klopot, a dylemat aktualnie.
no bo. jak mamy czlonka rodziny i on umiera, to teoretycznie, wydawaloby mi sie, ze powinno sie usunac jego profil z portali spolecznosciowych. (bo ja np. jakos tak sie niezrecznie czuje jak przychodzi przypomnienie, ze dziewczynka, ktora umarla ma miec jutro urodziny.) ALE. jak to jest fanpejdż to czy tez trzeba? bo taki fanpejdż moze byc miejscem, do ktorego bedziemy sie udawac w nanosekundowych momentach zadumy dopadajacych nas podczas wertowania sieci, obczajania pudelka, szukania info do pracy i innych. no bo. no nie bede juz pisac opisow w imieniu Barnulka, ale przeciez nie moge usunac jego fanpejdża, bo przeciez on byl nie tylko moim, ale i Waszym, ogolnodostepnym bohaterem dnia codziennego. i teraz jest mi tak smutno.

<anegdotka wstepna>kupowalam ostatnio cienkopis w empiku i przydarzyla mi sie rzecz calkiem niespodziewana. mianowicie, szara rzeczywistosc, uplyw czasu oraz rozne inne ze zbioru 'cliche' walnely mnie, ze tak powiem, prosto i bez pardonu w sam ryj. otoz tej jesieni empik wypuscil serie zeszytow, na ktorych okladkach widnieja psy i koty wystylizowane na rozne gwiazdy. i kiedy ja zachodzilam w glowe, ktory z wielu czarnych cienkopisow wybrac, mego ucha dopadla konwersacja, a wlasciwie chyba monolog nastolatki, ktora wraz ze znajomymi rowniez pojawila sie na papierniczym stoisku empiku (mysle, ze empik powinien mi dac jakis kupon upominkowy, tyle razy uzylam juz ich nazwy. jestem prawie, ze Kasia Tusk swiata geekow + biorac pod uwage poczytnosc mojego blogaska posrod klientow lub potencjalnych klientow omawianego sklepu, powinni mnie uczynic conajmniej królowa dzialu marketingu (nie tak bardzo) szeptanego ;).
xx: ej, umiecie wszystkich poznac?
xx: snoop dogg, adele, michael jackson...
xy: john lennon, to napewno john lennon
xx: no tak
...
i wtedy dopadlo mnie, ze ja przeciez juz widzialam wczesniej te zeszyty i chwila chwila chwila... ADELE? AUDREY HEPBURN. OMG dla nich to jest Adele!
w tym momencie moje serce i dusza rozdarly sie na pol, zachichotalam troche radosnie, a troche nerwowo w duchu, bo jaktoto, czy mozna nienaprostowac mlodych ludzi, ktorzy naturalnie, slusznie rozpoznaja stylowe Adele, nie wiedzac jednak, ze stylowa Adele jest jednak stylowa Holly Golightly(klik)? ale czy w ogole nalezy sie mieszac? ILE JA MAM LAT, ZEBY BYC TA STARA KOBIETA, KTORA SIE WTRACA W KONWERSACJE?! totez ugryzlam sie w jezyk i postanowilam przezywac te sytuacje w srodku tej doroslej osoby nie przynalezacej do swiata mlodych, ktora sie na tych sekund piec stalam. w zwiazku z czym pisze o tym na blogusiu ;) </anegdotka wstepna>

a skoro jestesmy przy doroslosci, to wiadomo nie od dzis, ale zawsze warto powtorzyc: nie jest lekko.
przyszla jesien, niekontrolowane napady placzu, wzmozony apetyt i sklonnosc do melancholijnego spogladania w sufit. ale ja wcale nie o tym.
chcialam wyrazic swoj sprzeciw oraz brak zrozumienia dla wszechogarniajacych, zewszad dostepnych, choc nie zawsze wiadomo przez kogo sprecyzowanych, wysokich wymagan (glownie wobec mnie. znaczy wobec innych tez, ale te wobec mnie to mnie tak do zywego dotykaja ;). bardzo sie ciesze, ze moi znajomi, przyjaciele, tlumy ludzi z mojego pokolenia osiagaja wiecej. tylko nie bardzo rozumiem, czemu i ja musze. czemu niebezposrednio, ale defaultowo moje otoczenie (wiedzcie, ze nie jest to atak na nikogo z Was ani tez w ogole na zadna konkretna osobe) nie akceptuje faktu, ze moim ulubionym zajeciem jest konsumpcja? wiadomo, bycie producentem jest super, sie cos daje od siebie i w ogole. ale ja nie bardzo mam co i nie bardzo mam ochote, skoro jest tylu ludzi do okola, ktorzy sie doskonale odnajduja w tej roli. czemu mam poczucie bezustannej presji naginajacej sie w strone obowiazku osiagania, piecia sie wyzej, zdobywania, osiagania sukcesu? (hihihihihi, cisnie sie na usta: bo mam paranoje :P) przeciez ten sukces, w jakiejkolwiek by on nie byl dziedzinie, to jest straszna orka i sam stres. prawda, czesc presji naturalnie bierze sie z tego, ze ja na nia jestem podatna bardziej niz statystyczny czlowiek, jak rowniez z tego, ze rzeczy, prawda, proste, elementarne wrecz jak np. napisanie pracy mgr zajmuja mi wiecej czasu niz innym. ale przeciez sie staram i robie to conie. i zaluje bardzo, ze moge byc tylko samozwancza krolowa prokrastynacji. bo to juz by bylo jakies osiagniecie conie. w kazdym razie, jasno chcialam zakomunikowac, ze moze to pusty frazes, hih nawet jak nie, to i tak zenada, ale jesli liczy sie droga, a nie dojscie do celu i ktos z odbiorcow blogusia mialby potrzebe chwilowo poprawic sobie jakosc zycia dzieki nie mysleniu oraz ochote przekonac sie o fantastycznosci drogi, polecam przyrzadzanie szalonych potraw oraz robótki reczne, a dla tych, ktorzy moga sobie i na to pozwolic lezenie na miekkim dywanie, chocby w sklepie.